Manolito y su Trabuco
Manolito y su Trabuco is de timbaband van pianist Manolito Simonet, opgericht in 1993. De band is een kruising van een charanga en een bigband, en een van de weinige timbabands die ook in de salsawereld populair werd.
Over de band
Manolito Simonet komt uit Camagüey. Hij begon op zijn vijfde met drummen, studeerde aan de Escuela Nacional de Arte en was pianist en muzikaal leider van de charanga Maravilla de Florida. Eind februari 1993 vertrok hij daar en begon hij zijn eigen band.
De bezetting
Simonet voegde aan het charanga-formaat een blazerssectie, een synthesizer en een kick drum toe. Het resultaat is een "super-charangón" met:
De moñas van de blazers zijn vaak contrapuntisch, iets wat je meer in salsa dan in timba hoort. Dat is een van de redenen dat de band ook bij salsadansers aansloeg.
Zangers
Onder anderen Rosendo "El Gallo" Díaz, Sixto "El Indio" Llorente, Carlos Calunga (eerder bij Klimax) en Ricardo Amaray, die met zijn R&B-invloeden veel hits schreef.
Albums
Onder meer Directo al corazón, Contra todos los pronósticos (1996), Marcando la distancia (1998), Para que baile en Cuba (2000), Se rompieron los termómetros (2001), Locos por mi Habana (2004), Hablando en serio (2007), Control (2008) en Sin freno (2013).
📝 Bronnen
Dansen
- Danzón – De bij uitstek Cubaanse balzaaldans, elegant en formeel, vaak beschouwd als de "nationale dans van Cuba".
- Danzonete – Een gezongen variant van danzón die populair werd in de jaren 20–30.
- Cha-cha-chá – Gecreëerd in de jaren 50 door Enrique Jorrín terwijl hij speelde met een charanga; speciaal ontworpen voor charanga-orkesten.
- Pachanga – Een speelse dans en ritme uit het einde van de jaren 50/begin jaren 60, nauw verbonden met charangabands.
- Mambo (in zijn vroegere Cubaanse vorm) – Voor de big-band mambo van New York speelden charangas ook vroege mambo-stijl danzones.
- Charanga is een Cubaanse ensemblestijl en muzikale traditie die teruggaat tot het begin van de 20e eeuw. Het werd bijzonder populair in de jaren 40–50 en speelde een cruciale rol in de evolutie van salsa, timba en Latin jazz.
Lees meer >Timba is de muziek waar deze site om draait. Ze ontstond als eigen genre eind jaren 1980 en kreeg begin jaren 1990 haar vorm — geboren in een tijd van sociale crisis, gebouwd op de hele geschiedenis van de Cubaanse muziek, en nog altijd in ontwikkeling.
Lees meer >Cuba is het grootste eiland van het Caribisch gebied en de bakermat van enkele van de invloedrijkste muziek- en danstradities ter wereld. Afrikaanse, Spaanse en Franse culturele stromen kwamen hier in eeuwen koloniale geschiedenis samen en brachten een buitengewone creatieve cultuur voort die zich over de hele wereld verspreidde.
Lees meer >New York was in de 20e eeuw de tweede thuishaven van de Cubaanse muziek. Hier ontstonden de Afro-Cubaanse jazz en de mamborage van het Palladium Ballroom, en later de salsa.
Lees meer >
De conga (ook wel tumbadora genoemd) is de primaire handtrommel van de Cubaanse muziek en de ritmische ruggengraat van timba, son, rumba en salsa.
Lees meer >
De güiro is een getande kalebas die met een stokje of vork wordt bestreken om een raspend, ritmisch geluid te produceren. Het is een vast onderdeel van charanga-orkesten en staat centraal in danzón, cha-cha-chá, son en salsa.
Lees meer >De piano is het harmonisch en ritmisch hart van de Cubaanse populaire muziek. In timba is het een van de meest veeleisende en expressieve instrumenten van het ensemble.
Lees meer >Het keyboard (en de synthesizer) kwam in de Cubaanse dansmuziek via Los Van Van. Naast of in plaats van de akoestische piano geeft het de band nieuwe klankkleuren: strijkers, blazers, orgel en elektronische geluiden.
Lees meer >De fluit is de leidende stem van de charanga, van de houten fluit met vijf kleppen van Antonio Arcaño tot Orquesta Aragón. In timba keert ze terug met heldere melodieën, vraag-en-antwoord met de zangers en virtuoze solo's die door de dichte ritmesectie heen snijden.
Lees meer >De trombone is de bepalende koperstem van timba. Waar eerdere Cubaanse populaire muziek voornamelijk steunde op trompetten, verlegde timba het koperzwaartepunt naar trombones — waardoor de muziek een dieper, donkerder en agressiever kopergeluid kreeg.
Lees meer >Een moña is een versiering die de band aan de montuno toevoegt voor afwisseling en energie. Meestal is het een korte, herhaalde blazersriff, maar een moña kan ook vocaal zijn.
Lees meer >