Uit danzón en son groeiden in de jaren 1940 en 1950 de mambo en de cha-cha-chá, de eerste Cubaanse dansrages die de wereld over gingen. In dezelfde tijd ontstond in Havana de casino, de paardans waarop timba nog altijd gedanst wordt.
In 1938 schreef cellist Orestes López voor Arcaño y sus Maravillas de danzón Mambo, met gesyncopeerde motieven uit de son en geïmproviseerde fluitpassages. Orestes en zijn broer Israel "Cachao" López noemden het laatste, geïmproviseerde deel van de danzón voortaan de mambo.
Pianist Dámaso Pérez Prado uit Matanzas trok in 1949 naar Mexico en bouwde er een groter, jazzier geluid met vier à vijf trompetten en saxofoons. Het werd een dansrage in Mexico en de Verenigde Staten. In New York, waar de mambo vanaf 1947 klonk, werd het Palladium de "tempel van de mambo", met Machito, Tito Rodríguez en Tito Puente.
De langzamere cha-cha-chá, die eveneens uit de danzón voortkwam, verving de mambo halverwege de jaren 1950 als populairste dans in Noord-Amerika.
Vanaf het midden van de jaren 1950 ontstond de casino, genoemd naar de casinos deportivos. Dansers combineerden de son met figuren uit mambo, cha-cha-chá, rumba guaguancó en de Noord-Amerikaanse jive. Uit de casino groeide de rueda de casino, de groepsdans in een cirkel met afgeroepen figuren. Sinds de jaren 1970 heet de casino vaak "Cubaanse salsa".
Buiten Cuba ging de mambo in de jaren 1970 op in de salsa. In Cuba zelf groeide de son uit tot songo en timba, en de casino bleef de dans erbij. Lees verder bij modern.