Guaracha-dans is son-dansen op een sneller tempo en met een lichtere, speelsere houding — de fysieke expressie van de grote komische traditie van de Cubaanse populaire muziek.
De guaracha is geen radicaal andere dans dan de son — het gebruikt dezelfde basisstap en hetzelfde partnerframework. Wat verandert is de kwaliteit en energie:
Volgens Wikipedia pasten de satirische guarachateksten goed bij de son, en speelden veel bands beide; EcuRed rekent de guaracha-son tot de varianten van de son. In de praktijk is veel "son"-dans in sociale omgevingen eigenlijk dans op guaracha-son: de geaarde lichaamsbeweging van son met het snellere tempo en de komische energie van guaracha.
Wanneer de muziek versnelt en de zangers grappen en beledigingen beginnen te wisselen in de coro, reflecteert de dans dat — lichter, sneller, expressiever.
De geest van guaracha leeft voort in timba. De speelse coro-teksten, het gekibbel tussen zangers, de plagende muzikale frasen — dit alles nodigt uit tot een guaracha-kwaliteit in de dans: responsief, licht, een beetje brutaal. De danser die de humor van de muziek kan horen en fysiek kan uitdrukken heeft iets essentiëels begrepen van de Cubaanse dans.