Son is het belangrijkste genre uit de Cubaanse muziekgeschiedenis. Hij ontstond eind 19e eeuw op het platteland van Oost-Cuba, rond Santiago de Cuba, veroverde in de jaren 1920 Havana en werd de wortel waaruit mambo, salsa en timba groeiden.

Fusie van culturen: Cubaanse Son is een mengeling van Spaanse en Afrikaanse muzikale tradities. Het combineert Spaanse gitaarmuziek met Afrikaanse ritmes en percussie, wat de diverse culturele invloeden van Cuba weerspiegelt.
Instrumentarium:
Clave-ritme: De ritmische ruggengraat van Son is gebaseerd op de clave, een gesyncopeerd ritme dat het hele lied structureert. Het meest voorkomende patroon is de 3-2 Son Clave, maar het 2-3-patroon wordt ook gebruikt.
Structuur:
Dans: De bijbehorende dansstijl kenmerkt zich door subtiele, vloeiende bewegingen, waarbij koppels dicht bij elkaar dansen. Het voetenwerk weerspiegelt het ritme van de muziek en de Son-dans legde de basis voor Salsa-dansen later.
Cubaanse Son speelde een cruciale rol in de vorming van de Cubaanse nationale identiteit. Het weerspiegelde de culturele vermenging van het eiland, bracht de plattelandse en stedelijke bevolking samen en overbrugde raciale en klassenscheidingen. Son werd een symbool van de Cubaanse populaire muziek en was instrumenteel in de wereldwijde verspreiding van Afro-Cubaanse ritmes.
Artiesten als Arsenio Rodríguez, Ignacio Piñeiro en Buena Vista Social Club waren sleutelfiguren in het brengen van Son-muziek naar internationaal publiek. Tot op heden blijft het een van Cuba's meest gekoesterde en invloedrijke muzikale erfenissen.