Vanaf de jaren 1970 vond de Cubaanse dansmuziek zichzelf opnieuw uit: eerst met de songo van Los Van Van, daarna, eind jaren 1980, met timba. Beide bouwen op de rumba en mengen die met funk, jazz en de hele Cubaanse traditie.
Begin jaren 1970 creëerden Los Van Van van Juan Formell de songo. Drummer Blas Egües en later José Luis "Changuito" Quintana breidden de timbales uit met een basdrum, soms ook een snare en hi-hat. De kern van songo is de rumba: claveritmes en een vrij spelende conga, zoals de quinto. Songo was het eerste Cubaanse dansritme dat rumba met Noord-Amerikaanse funk mengde, en het bekendste ritme van na de revolutie.
Ook de latin-jazzgroep Irakere van Chucho Valdés was een voorloper. Fluitist José Luis "El Tosco" Cortés richtte er later NG La Banda mee op, wier album En La Calle (1989) door velen als het eerste timba-album wordt gezien. Rond 1988 raakte de naam timba brava in gebruik.
Timba bloeide in de Periodo Especial, de economische crisis na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. Het toerisme kwam op gang, en de teksten vol straattaal over de gevolgen ervan zorgden voor ophef. Me Sube La Fiebre (1992) van La Charanga Habanera geldt als begin van de "timba-explosie"; andere grote namen zijn Manolín, Paulito FG, Issac Delgado, Klímax, Bamboleo en Manolito y su Trabuco.
Kenmerkend voor timba zijn het drumstel, bastumbaos die stoppen en weer beginnen, en het wisselen tussen gears zoals de presión. Gedanst wordt er casino op. Timba heeft zijn hoogtepunt gehad, maar de grote groepen spelen en nemen nog steeds op, en veel muzikanten werken nu in de VS en Europa.