De guayo is een metalen rasp die wordt gebruikt in de Cubaanse folk- en populaire muziek, en wordt het meest geassocieerd met changüí en de vroege son uit de regio Guantánamo in het oosten van Cuba.
In Cuba is guayo volgens EcuRed de gewone naam voor de keukenrasp, en het instrument lijkt daar sterk op. Volgens Wikipedia (ook wel ralladera) is het een cilinder van metaal met een raspoppervlak, die met een metalen staaf of een bot wordt bestreken. Hij geeft een droog, metalig raspgeluid.
Het is het metalen tegenhanger van de houten güiro en heeft een harder, percussiever timbre.
De guayo hoort bij de traditionele muziek van het oosten van Cuba, vroeger de provincie Oriente. Hij staat centraal in de changüí, een voorloper van de son.
Volgens Wikipedia is de guayo een van de vijf instrumenten van de changüí, samen met de maracas, de botija of marímbula, de bongo en de tres. Bekende guayeros zijn Santiago Reyes "Chago Guayo", Carlos Borromeo Planche "Cambrón" en José Andrés Rodríguez Ramírez, alle drie ook zanger in de Grupo Changüí de Guantánamo.
In de loop van de 20e eeuw werd de guayo volgens Wikipedia grotendeels vervangen door de güiro, en nu is hij zeldzaam. Hij leeft bijna alleen nog voort in de changüí in het oosten van het land. In de Dominicaanse Republiek ging het juist andersom: daar verving de metalen güira de güiro.